De poort

Deel II: De poort naar…? – Vergankelijkheid

Blog, Inspiratie
poort-naar

De poort naar…?

Hoe vergankelijk is het leven? Hoe vergankelijk vooral zijn de dingen die je tegenkomt in dat leven, zelfs die dingen die je soms kan koesteren vanwege hun schoonheid of een speciale betekenis die je er aan had toegedicht.

Zo ook met het onderwerp van mijn allereerste berichtje hier De poort naar…?

Hetzelfde licht, dezelfde vochtigheid en damp vergezellen ons naar de plek van “de poort”, enkele dagen geleden…

“De poort” is weg, niet alleen de poort is weg, de eeuwenoude beuken die het slechts luttele maanden bestaande poortje begeleidden zijn niet meer…

De poort - vergankelijkheid

De poort is verdwenen, net als de grote beuken

Is dit het einde van wat ik eerder noemde het begin van inspiratie? Nee, zeker niet! Dit is wat er gebeurt met alle fysieke dingen in onze wereld, ze veranderen, ze verdwijnen… Droevig? Het was wel een erg mooi plekje, maar ik ben blij dat ik die eerste foto heb kunnen maken en delen vanonder die machtige beuk! Vooral de herinnering die ik heb mogen optekenen in dat eerste bericht is wat blijft, het bos is dynamisch en wij mensen kneden het naar onze eigen zin. De reden voor het kappen is vooralsnog onduidelijk en maakt ook niet uit.

regenboog-hoogspanning

Een hooggespannnen boog

Is dit een beeld van de “maakbare” of van de “vergankelijke” wereld? Ik denk beide, maar nodig graag ook iedereen uit om zijn of haar eigen mening en/of gevoel hierover achter te laten!

Laatst liep ik in de buurt van Delhuyzen, een prachtig stukje met heel veel historie van mensen, het is een verstrooiterrein midden op de Veluwe met aan de hoofdingang het “Internationaal monument voor het onbekende kind“. Een inspirerende plaats met ook een bijzonder moment om naar binnen te gaan. Vlak boven het monument ontstond op dat moment een regenboog, precies erboven, het leek alsof de hoge spanning van de mast de boog genereerde, voor het gemak noem ik het maar de zichtbare spanningsboog. Ook dat is vergankelijkheid, enkele momenten later is het verschijnsel weer verdwenen.

Na een grote boog om een gigantische schotse hooglander heen ( ander verhaal waarom ik eromheen loop met de hond), kwam ik op het laatste zonverlichte pad van die dag, er was een bankje dat nog in de zon stond. Een mooie plek om nog heel even te zitten en te genieten van de zonsondergang, het had geregend die dag, het bankje was nat, de bovenkant van de leuning droog, dan maar op de leuning, het rode licht van de zon op je gezicht en toen werd het stil, in mij, de omgeving, zelfs de snelweg verdween even…

Teun

De boom van Teun

Op dat moment draai ik me om en realiseer me dan pas waar ik ben, een laatste zonnestraal verlicht nog één boom in de hele rij op het pad. Dat is de boom van Teun, het zoontje van een van mijn beste vrienden, overleden vlak na zijn geboorte. Om daar te zijn op precies dat moment laat mij beseffen hoe vergankelijk het leven is, hoe lang of kort dan ook, ook voor mij…

Het zijn allemaal momenten waar ik dankbaar voor ben, de beleving, de herinnering, de verhalen, dat is wat je mens maakt… Geniet daarvan en geloof me, ook de bomen, die je vaak zal zien hier, hebben veel meer herinneringen dan wij met zijn allen bij elkaar kunnen verzamelen…

Sirene, hoezo alleen?,

Hoezo, alleen?

Blog, Inspiratie
Freaky things, Halloween, hoezo alleen?,

Soms komt er wel eens wat voorbij om te kijken wat je nou eigenlijk aan het doen bent

Vaak is het maar al te makkelijk om te denken dat het gene je met je normale zintuigen ervaart aan te nemen als “Dit is alles wat er is”. Gelukkig is er meer dan dat! En genoeg om te ontdekken en jezelf dus af te vragen “Hoezo, alleen?”

Te vaak zijn we als mensen overtuigd geraakt dat we alles moeten kunnen beredeneren, ook al weten we intussen dat we al onze beslissingen met name onbewust maken. Zo ook met onze zintuigen, iedereen kent wel het gevoel dat er iemand naar je kijkt, ook al kan je die ander niet zien, uiteindelijk blijkt je gevoel toch echt te kloppen.

Als mens verwerken we slechts 1-2% van alle prikkels die ons bereiken bewust in ons brein, hoe mooi zou het zijn als we dit al kunnen verdubbelen, wat zouden we allemaal waarnemen waar we ons hiervoor onbewust van waren, of wordt ons brein dan overbelast?

Soms gebeurt het dat je even in een modus terecht komt waardoor je ontzettend veel meer oppikt dan ervoor. Een vriendin vertelde me laatst dat toen ze in het bos liep opeens ieder geluidje, iedere geur en iedere beweging van het kleinste grassprietje ook kon oppikken, in ieder geval veel meer dan ze tot nog toe ooit had gedaan. Het was overweldigend en tegelijk een bewustwording over de dingen die je normaal volkomen (on)bewust negeert.

Sirene, hoezo alleen?,

Sirenes bestaan echt, als je ze maar wil zien, meestal zingen ze, deze vond het leuk een boek te lezen en stil te zijn

Als je er voor open wil en durft te staan ben ik er van overtuigd dat er nog veel meer te zien is. Sommige dingen kan je met fotografie vastleggen zoals de foto’s die hier omheen staan, maar hoe vaker je even het harde denken durft uit te schakelen hoe meer je andere prikkels binnen kan laten komen. Op die manier spot ik vaak wild waar iedereen anders aan voorbij loopt, vooral de mensen die krampachtig op zoek zijn naar dat wild, mensen met hele grote telelenzen op de camera die achter ieder struikje staan te loeren lopen zo een groot edelhert met imposant gewei voorbij dat ze staat aan te staren.

Op momenten van hoge vermoeidheid waarbij je hoofd het soms lastig heeft met nadenken kan je op bijzondere wijze verrast worden door nog veel meer abstractere ontmoetingen. De meesten hebben wel eens een “geest” gezien in een ooghoek, op het moment dat je focust op wat je meent waar te nemen is het weg. Het is weg omdat je rationele geest het dan gaat overnemen en we er inmiddels in geloven dat die dingen niet bestaan en weg is je waarneming. Sta ervoor op en heel af en toe lukt het om ook die zaken scherp op je netvlies te krijgen zonder dat het verdwijnt.

Schakel af en toe je denken eens uit en laat toe wat er dan op je afkomt, welke inspiratie dat oplevert. Stop eens met nadenken over iets waar je een oplossing voor wil hebben, ga naar buiten, sluit misschien je ogen en loop gewoon doelloos rond, de kans is groot dat het antwoord je zo ingefluisterd wordt, door jezelf…

Freaky things, Halloween, hoezo alleen?

Af en toe laat ze zich zien, niet de hele tijd, even knipperen met de ogen en ze is weer weg

De oude man en Roodkapje

Blog, Inspiratie

Wie dacht dat ik iedere dag alleen, eenzaam moest doorbrengen in het bos… Nou, er is altijd gezelschap.

De laan van Roodkapje

Vaak doemt Roodkapje op uit de mist op deze eeuwenoude beukenlaan

Laat ik beginnen met de ochtend, in de vroege zonnestralen, vaak zelfs wanneer de meeste dieren nog slapen (ja, de reeën worden echt dan pas wakker) kom ik iedere dag om dezelfde tijd Roodkapje tegen. Roodkapje? Jazeker, Roodkapje…

Ze is een oude vrouw die, toen ik haar in de eerste jaren tegenkwam, altijd met een rode muts rondliep in het bos, haar extreem dunne, tengere beentjes, krom door de leeftijd, brengen haar iedere ochtend weer op mijn pad. Een klein tasje met touwtjes op haar rug, soms zingend, soms gewoon hard mompelend of turend door haar handen als verrekijker, sjokt ze de bult op en weer af.

Steeds vaker begonnen we een gesprek, over het mooie licht, de bomen of de hond. Later kwamen de bijzondere verhalen over haar leven, haar leven bestond uit reizen, het bezoeken van vele plekken op de wereld, verhalen over kibboetsen waarin ze verbleef en in de jaren ’60 en ’70 over de vrije seks die iedereen kon hebben daar, haar passie voor kruizen die ze overal en nergens ontdekt, hoe verbluft was ze toen ik haar na een paar jaar wees op het kruis op het hoofd van mijn hond (de ontdekking daarvan is een ander verhaal).
Bijzonder om haar te ontmoeten, nog steeds zo vrij en open om alles te delen met een wildvreemde in het bos. Alle verhalen over de reizen van haar kleinkinderen en hun liefdes, maar simpelweg tevreden om even een verhaal te delen en tegelijk ook mijn eigen verhalen aan haar kwijt te kunnen, over mijn dochter, mijn escapades, de dingen die mij bezig houden en haar altijd ongezouten, vrolijke reflectie op dat wat mij bezig houdt… Een mooi begin van de dag!

Euh, de titel is “De oude man en Roodkapje”…

In het donker ligt nog een pad verscholen

De ingang naar het verborgen pad

Ja, dat klopt! Een dag is langer dan alleen de ochtend… Als ik eind van de middag of avond het bos bezoek is er ook een terugkerend gezelschap, de Oude Man. Ook hem kwam ik een paar jaar geleden voor het eerst tegen, we zeiden goede dag en kwamen te praten over het wild in het bos, of beter, de afwezigheid van dat wild volgens de man. Zelden vertel ik mensen over de mooiste plekjes om wild te spotten, die avond was anders, ik wees hem op een klein, verborgen paadje waar hij maar eens in moest lopen, wel voorzichtig, het is slecht begaanbaar, zeker met een wandelstok en de moeite waarmee hij de paden bewandelt.

 

Gadegeslagen door een reebok die prachtig poseert in het warme herfstlicht

Gadegeslagen door een reebok die prachtig poseert in het warme herfstlicht

De volgende dag ontmoetten we elkaar weer, op het moment dat hij me zag schoten zijn ogen vol tranen en kwam slecht uit zijn woorden, alleen vanuit pure dankbaarheid… Hij had die avond wel vijf reeën gezien en een paar zwijnen… Zo simpel kan het zijn om iemand zo blij te maken! Nog steeds praten we over wat we die dag gezien hebben, als zijn gezondheid het toelaat iedere dag te  wandelen.

De gemeenschappelijk deler, we noemen het alle drie “ons bos”.

Het is niet alleen hier waar deze mooie ontmoetingen plaatsvinden, op alle plekken waar ik wandel kom ik mensen tegen die een verhaal willen vertellen of een verhaal willen horen.

Luister ernaar, stel je ervoor open en geniet van je zintuigen, in woord, beeld, geuren en gevoel!

Nog een paar van de dagelijkse bezoekers van het verborgen pad:

Ongestoord genieten van het wakker worden

Ongestoord genieten van het wakker worden

Een nieuwe soort in Nederland, het Klimzwijn

Een nieuwe soort in Nederland, het Klimzwijn

 

Save

Bewaren

De poort naar…?

Blog, Inspiratie

poort-naarOp een vroege herfstochtend wandel je door een stil en verlaten bos, de zon is net op en je vraagt jezelf af wat deze dag je gaat brengen. Je daalt af langs een pad dat je niet eerder gezien hebt, je mijmert, je luistert naar de vogels en snuift de vochtige lucht op die zichtbaar aanwezig is, plots is het vocht zichtbaar en tastbaar…

Niet alleen dat wordt zichtbaar, onder een eeuwenoude beuk, gekleurd in de eerste herfstkleuren, vind je dan toch die ene ingang, maar waar naartoe?

De poort op zich leidde nergens en overal heen, maar bracht me vooral de inspiratie om weer eens wat foto’s te publiceren, vanuit het bos, vanuit het huis maar vooral vanuit wat ik ervaar als mooi en welke woorden daarbij soms los komen…

Dit slechts de eerste post, trek me gerust aan de jas als er te lang niks komt!

Save